Narzędzia optyczne cz. 9

Autor: | Opublikowane w Obserwatoria Brak komentarzy | Tagi:

Jednakże dziś jeszcze w Anglii nazywają obojętnie jedne i drugie teleskopami, a jeśli chcą zaakcentować różnicę, wówczas pierwsze chrzczą mianem przyrządów załamujących (refraktorów), drugie przyrządów odbijających (reflektorów), nazwy w związku z grą promieni słonecznych w obu wypadkach. Nazwy teleskop, teleskopowy, są zresztą ogólnie używane w opisach, ile razy chodzi o badanie ciał niebieskich, niewidzialnych gołym okiem.

Właściwy teleskop składa się zasadniczo ze zwierciadła (nie zaś z soczewki, jak luneta). Zwierciadło to zajmuje dolną część teleskopu, tj. tę część w której znajduje się obiektyw w lunecie. Górna część rury teleskopowej jest otwartą. Widzimy w tym ważną, różnicę w konstrukcji i formie pomiędzy lunetą a teleskopem.

Zwierciadło krzywo M zajmuje dno rury; promienie A i B pochodzące od obserwowanego ciała niebieskiego, padają na to zwierciadło, odbijają się od niego i uderzają na małe płaskie lusterko m znajdujące się wewnątrz rury teleskopowej; owe małe lusterko, nachylone na 45 stopni odbija także promienie, odsyła je na jeden z boków rury, otwartej w tern miejscu d gdzie właśnie znajduje się oko obserwatora dla przypatrywania się obrazom. Umieszczonym jest tamże okular, powiększający obraz.