Astronomia cz. 14

Autor: | Opublikowane w Astronomia Brak komentarzy

W połowie XVI wieku naszej ery, r. 1543, umierający Kopernik zostawił ludzkości biblię astronomii Współczesnej, dowodząc, iż ziemia, po której stąpamy, nie jest w środku świata, lecz że jest tylko zwyczajną planetą obracającą się jak i inne w około słońca. Od tej epoki, t. j. przeszło od 300 lat, prace ciągłe znakomitych geniuszów; poświęcających życie swe poszukiwaniu prawdy, Galileusza, Keplera, Newtona, nieśmiertelnych założycieli astronomii współczesnej; prace Cassini’ego, Boemera, Halleya, Flamsteeda, Bradleya, Lalande’a, Herschela, Laplacea, Bessela, Le Verrier’a, prace astronomów współczesnych wszystkich narodowości, bezustannie dowodziły, sprawdzały, wykazywały prawdziwość systemu Kopernika.

sekatory ogrodnicze

I tak przez długi szereg wieków najdawniejsza ta ze wszystkich nauk doszła do nas rozwijając się, doskonaląc, poprawiając bez przerwy, wznosząc powoli podstawy najpiękniejszego gmachu, jaki myśl ludzka stworzyć mogła – gmachu niewzruszonego, z którego wierzchołka spoglądamy dziś na wszechświat, odkrywamy rozległość przestrzeni, spostrzegamy rewolucje światów, zachwycając się prawami, które nimi rządzą i siłami podtrzymującymi światy na łonie wieczystej nieskończoności.

sekatory ogrodnicze